Czemu chc\u0119 opowiedzie\u0107, jak to by\u0142o, kiedy nie my\u015bla\u0142em o \u017cadnym survivalu\u2026? Mia\u0142em wtedy 16 lat, przebywa\u0142em w internacie z dala od domu rodzinnego i \u2013 chyba \u017ceby mi os\u0142odzi\u0107 to oddalenie \u2014 ojciec wymy\u015bli\u0142 wakacyjn\u0105 w\u0119dr\u00f3wk\u0119 rowerow\u0105. Na Mazury.<\/p>\n
W\u0142a\u015bciwie mo\u017cna by powiedzie\u0107: wyprawa jak wyprawa \u2014 rowery, plecaki, szosa, upa\u0142 albo deszcz. By\u0142a to dla mnie niez\u0142a szko\u0142a\u2026 poruszania si\u0119 w\u00a0tym \u015bwiecie. Ojciec mia\u0142 za sob\u0105 sporo do\u015bwiadcze\u0144 ze swoich m\u0142odych lat, bo najpierw ch\u0142opi\u0119ce wyprawy rowerowe czy kajakowe; potem wojna, a\u00a0wi\u0119c wi\u0119zienie w Twierdzy Brzeskiej za \u201eprzekroczenie granicy\u201c, ob\u00f3z pracy \u201egdzie\u015b-tam\u201c, szukanie armii Andersa; podr\u00f3\u017c dooko\u0142a \u015bwiata, czyli\u00a0z\u00a0Kazachstanu, przez Persj\u0119, Indie, Po\u0142udniow\u0105 Afryk\u0119 do Anglii; bitwa pod Arnhem, niewola niemiecka; po wojnie powr\u00f3t do kraju i t\u0142umaczenie si\u0119, \u017ce si\u0119 walczy\u0142o po \u2014 jakoby \u2014 niew\u0142a\u015bciwej stronie.<\/p>\n
A potem zn\u00f3w \u2014 ja, czyli same k\u0142opoty.<\/p>\n
Wyprawa zacz\u0119\u0142a si\u0119 \u2014 oczywista! \u2014 od przygotowania sprz\u0119tu, czyli przede wszystkim rower\u00f3w. Nie by\u0142y to bynajmniej wspania\u0142e rowery g\u00f3rskie, czego by si\u0119 chcieli spodziewa\u0107 m\u0142odsi czytelnicy, ale poczciwe, \u201ekozowate\u201c rowery: nasz Popularny i radziecka Ukraina. Sedno sprawy nie dotyczy\u0142o jednak \u2014 wbrew pozorom \u2014 rower\u00f3w i dziwnych z nimi wygibas\u00f3w. Dzi\u0119ki wsp\u00f3lnej podr\u00f3\u017cy z ojcem nauczy\u0142em si\u0119, \u017ce mo\u017cna wjecha\u0107 do lasu, przygotowa\u0107 sobie na ziemi legowisko, przykry\u0107 si\u0119 kocem i obudzi\u0107 si\u0119 o wczesnym \u015bwicie, gdy tu\u017c nad g\u0142owami przelatuj\u0105 z niesamowitym \u015bwistem \u0142ab\u0119dzie. Nauczy\u0142em si\u0119, \u017ce mo\u017cna wej\u015b\u0107 do samotnej cha\u0142upy przy trzeciorz\u0119dnej drodze i poprosi\u0107 o zrobienie nam obiadu w zamian za pieni\u0105dze lub pomoc przy gospodarstwie. Jednak jedno takie wej\u015bcie okaza\u0142o si\u0119 dla nas prawie\u2026 niebezpieczne. Pocz\u0105tkowo gospodyni wygl\u0105da\u0142a na wielce zak\u0142opotan\u0105 pro\u015bb\u0105 ojca.<\/p>\n
\u2014 Obiad\u2026 Ooobiad? Ale co ja wam zrobi\u0119? Nie wiem, naprawd\u0119 nie wiem<\/em>\u2026<\/p>\n \u2014 Cokolwiek, prosz\u0119 pani<\/em> \u2014 powiedzia\u0142 ojciec z przekonaniem \u2014 cokolwiek. Na przyk\u0142ad ziemniaki z kwa\u015bnym mlekiem\u2026<\/em><\/p>\n \u2014 Ziemniaki z kwa\u015bnym mlekiem<\/em>\u2026 \u2014 powt\u00f3rzy\u0142a z zadum\u0105 gospodyni.<\/p>\n \u2014 Tak. Albo jajecznic\u0119 z ziemniakami.<\/em><\/p>\n \u2014 Makaron!<\/em> \u2014 szepn\u0105\u0142em tr\u0105caj\u0105c ojca w \u0142okie\u0107, bo bardzo lubi\u0142em makaron.<\/p>\n \u2014 Albo makaron na mleku<\/em> \u2014\u2013 doko\u0144czy\u0142 ojciec.<\/p>\n \u2014 No dobrze, poczekajcie troch\u0119<\/em> \u2014 westchn\u0119\u0142a gospodyni.<\/p>\n Siedli\u015bmy za sto\u0142em i ws\u0142uchali\u015bmy si\u0119 w nasze graj\u0105ce \u017co\u0142\u0105dki. W kuchni co\u015b tam brz\u0119ka\u0142o, co\u015b tam stuka\u0142o, co\u015b si\u0119 nalewa\u0142o\u2026 Ko\u0144czyli\u015bmy dopija\u0107 herbat\u0119, gdy nagle w drzwiach pojawi\u0142a si\u0119 g\u0142owa gospodyni. Nie zwr\u00f3ci\u0142em w tym momencie na to uwagi, ale potem, po ca\u0142ym wydarzeniu, przypomnia\u0142em sobie, \u017ce jej oczy mia\u0142y jaki\u015b b\u0142\u0119dny wyraz, twarz by\u0142a zaczerwieniona, a czo\u0142o spocone.<\/p>\n \u2014 Ju\u017c?<\/em> \u2014 spyta\u0142a kr\u00f3tko.<\/p>\n Kiwn\u0119li\u015bmy g\u0142owami. Gospodyni jako\u015b nagle znikn\u0119\u0142a. Po chwili z kuchni da\u0142 si\u0119 s\u0142ysze\u0107 jaki\u015b rumor, szuranie n\u00f3g ci\u0105gni\u0119tych po pod\u0142odze. Pe\u0142ne \u017co\u0142\u0105dki rozkojarzy\u0142y nas ca\u0142kowicie. Oczy lekko si\u0119 przymyka\u0142y. Cia\u0142o mia\u0142o ochot\u0119 upa\u015b\u0107 gdziekolwiek i drzema\u0107, drzema\u0107\u2026 Szuranie n\u00f3g zacz\u0119\u0142o wyra\u017anie zbli\u017ca\u0107 si\u0119. Nagle w drzwiach pojawi\u0142a si\u0119 posta\u0107 d\u017awigaj\u0105ca przed sob\u0105 co\u015b, czego \u2014 siedz\u0105c do\u015b\u0107 nisko, przy stole \u2014 nie widzieli\u015bmy dok\u0142adnie. Dopiero po chwili, wszystko sta\u0142o si\u0119 jasne. Ogarn\u0119\u0142a nas zgroza!<\/p>\n Daj\u0119 s\u0142owo, \u017ce gdybym wiedzia\u0142, co teraz nast\u0105pi, zaraz po wypiciu herbaty, wybieg\u0142bym z tego domu. Oto przed nami, na stole, sta\u0142y dwie pot\u0119\u017cne michy pe\u0142ne ziemniak\u00f3w. Na nich po\u0142o\u017cone by\u0142y p\u0142achty, tak: ogromne p\u0142achty sadzonych jajek, a temu wszystkiemu towarzyszy\u0142y dwa pe\u0142niu\u015bkie talerze z kwa\u015bnym mlekiem. Zziajana od upa\u0142u i kuchennego \u017caru gospodyni postawi\u0142a przed nami tac\u0119 z tym wszystkim:<\/p>\n \u2014 Najecie si\u0119?<\/em> \u2014 spyta\u0142a.<\/p>\n Gdy zobaczy\u0142em ojcowe oczy, zm\u0119czone, nieszcz\u0119\u015bliwe, wiedzia\u0142em, \u017ce przepadli\u015bmy. Gdy us\u0142ysza\u0142em jego pozornie dziarski g\u0142os, gdy powiedzia\u0142\u2026<\/p>\n \u2014 Tak, tak, oczywi\u015bcie!<\/em><\/p>\n \u2026 i pozornie ochoczo chwyci\u0142 za widelec \u2014 wiedzia\u0142em, \u017ce teraz przepadli\u015bmy na amen.<\/p>\n Gospodyni powiedzia\u0142a\u2026<\/p>\n \u2014 No to dobrze.<\/em><\/p>\n \u2026 i od tej chwili sta\u0142a nieruchomo w drzwiach patrz\u0105c, jak jemy.<\/p>\n W oczach ojca czai\u0142a si\u0119 teraz gro\u017aba i rozkaz. Nie odezwa\u0142em si\u0119 ani s\u0142owem. Tego dnia nie zajechali\u015bmy daleko. Nauczy\u0142em si\u0119 od ojca stawia\u0107 czo\u0142a przeciwie\u0144stwom. Cierpie\u0107, ale wytrzyma\u0107. Bez s\u0142owa.<\/p>\n Ci, co mnie znaj\u0105 dobrze, wiedz\u0105, \u017ce je\u015bli uskar\u017cam si\u0119 na co\u015b, to gadam, \u017ceby gada\u0107. G\u0119ba mi si\u0119 nie zamyka \u2014 a wi\u0119c na pewno wtedy specjalnie nie\u00a0cierpi\u0119, tak sobie tylko przynosz\u0119 ulg\u0119 gadaniem. Ale je\u017celi ju\u017c zamilk\u0142em, to znak, \u017ce jest ci\u0119\u017cko. Ale wytrzymam do ko\u0144ca.<\/p>\n Czemu chc\u0119 opowiedzie\u0107, jak to by\u0142o, kiedy nie my\u015bla\u0142em o \u017cadnym survivalu\u2026? Mia\u0142em wtedy 16 lat, przebywa\u0142em w internacie z dala od domu rodzinnego i \u2013 chyba \u017ceby mi os\u0142odzi\u0107 to oddalenie \u2014 ojciec wymy\u015bli\u0142 wakacyjn\u0105 w\u0119dr\u00f3wk\u0119 rowerow\u0105. Na Mazury. … Czytaj dalej
\nPo chwili na st\u00f3\u0142 wjecha\u0142y talerze z makaronem na mleku. Bez s\u0142owa chwycili\u015bmy za \u0142y\u017cki. Kiedy wy\u0142awia\u0142em ostatnie makaroniki, pojawi\u0142 si\u0119 chleb z\u00a0serem, ze \u015bwie\u017cym, wiejskim serem. I herbata. Zapach i wygl\u0105d sera podzia\u0142a\u0142 natychmiast. Spojrzeli\u015bmy z ojcem na siebie z wyrazem b\u0142ogo\u015bci w\u00a0oczach i zabrali\u015bmy si\u0119 za jedzenie.<\/p>\nOpowiadanie pochodzi z ksi\u0105\u017cki „Survival po polsku<\/em>„<\/span><\/h6>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"