\u017byjemy wpl\u0105tani w nieustaj\u0105ce rytmy. Mo\u017cna przez nie przej\u015b\u0107 bez jakiegokolwiek zastanowienia, bo cz\u0142owiek nie zastanawia si\u0119 nad tym, co si\u0119 dzieje „tak po prostu”. Potoczno\u015b\u0107 bywa niezauwa\u017calna.<\/p>\n
Tymczasem w \u015bwiadomym uczestnictwie w sztuce przetrwania nie powinni\u015bmy owych rytm\u00f3w przegapi\u0107. S\u0105 to zdarzenia, kt\u00f3re \u2014\u00a0z grubsza rzecz ujmuj\u0105c \u2014 mo\u017cemy przedstawi\u0107 w postaci sinusoidy, a przedstawiaj\u0105 naprzemienne momenty zwi\u0119kszonej i zmniejszonej aktywno\u015bci. Do nich nale\u017c\u0105 bicie serca i czynno\u015bci oddechowe. Tu mamy do czynienia z dzienn\u0105 aktywno\u015bci\u0105 oraz nocnym odpoczynkiem. Przemijaj\u0105 kolejne pory roku oraz ca\u0142e lata… (por: biologiczne rytmy \u017cycia<\/a>).<\/p>\n Sprawny mechanizm zachowuje swoje rytmy w harmonii z innymi rytmami. Podobne zjawisko cz\u0142owiek przedstawia w swojej tw\u00f3rczo\u015bci \u2014 poczucie harmonii uwidacznia si\u0119 mi\u0119dzy innymi we wsp\u00f3\u0142pracy kompozytora, dyrygenta oraz ka\u017cdego cz\u0142onka orkiestry. My za\u015b siedzimy w zachwycie w\u0142asnego spojenia z chwil\u0105 muzyki. I\u00a0potrafimy zauwa\u017cy\u0107, kiedy co\u015b „nie zagra\u0142o”.<\/p>\n Nie potrafi\u0119 pomin\u0105\u0107 istotnego tekstu Antoniego K\u0119pi\u0144skiego z jego ksi\u0105\u017cki „Rytm \u017cycia”<\/em>, rozdzia\u0142 „Anus mundi”<\/em>, fragment:<\/span><\/p>\n Zdolno\u015b\u0107 przekszta\u0142cania otaczaj\u0105cego \u015bwiata, kt\u00f3r\u0105 mo\u017cna uzna\u0107 za cech\u0119 swoi\u015bcie ludzk\u0105, mie\u015bci w sobie najwi\u0119ksz\u0105 rozpi\u0119to\u015b\u0107 sprzeczno\u015bci natury cz\u0142owieka. Z niej rodz\u0105 si\u0119 bohaterstwo, \u015bwi\u0119to\u015b\u0107, po\u015bwi\u0119cenie, sztuka i nauka, ale te\u017c okrucie\u0144stwo, zn\u0119canie si\u0119 cz\u0142owieka nad cz\u0142owiekiem, zniewalanie i zabijanie. By zmieni\u0107 oblicze \u015bwiata, prowadzi si\u0119 wojny, m\u0119czy ludzi w\u00a0obozach i wi\u0119zieniach. Co nie pasuje do struktury, jak\u0105 si\u0119 pragnie narzuci\u0107 otoczeniu, to staje si\u0119 obce i wrogie i musi ulec zniszczeniu.<\/span><\/p>\n W biologii znane jest zjawisko zaszczepienia obcej struktury. Wirus mo\u017ce zaatakowa\u0107 bakteri\u0119, jego materia\u0142 genetyczny \u2014 DNA (kwas dezoksyrybonukleinowy) dostaje si\u0119 do wn\u0119trza bakterii, opanowuje jej \u201emaszyneri\u0119” biochemiczn\u0105 tak, \u017ce w ci\u0105gu kilku minut zaczyna ona produkowa\u0107 setki nowych wirus\u00f3w identycznych z naje\u017ad\u017ac\u0105. Bakteria \u017cyje nadal, ale jej struktura jest ju\u017c inna: zamiast swoistego DNA jej procesami biochemicznymi kieruje DNA wirusa; cho\u0107 pozornie ta sama, w\u00a0rzeczywisto\u015bci przesta\u0142a by\u0107 sob\u0105, straci\u0142a sw\u0105 istotn\u0105 struktur\u0119, a tym samym sw\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107.<\/span><\/p>\n Analogiczne zjawisko \u2014 cho\u0107 na poziomie integracji niepor\u00f3wnanie wy\u017cszym \u2014 spotka\u0107 mo\u017cna w\u00a0\u017cyciu cz\u0142owieka, gdy ow\u0142adni\u0119ty jak\u0105\u015b ide\u0105, pocz\u0105tkowo obc\u0105, a potem jak najbardziej w\u0142asn\u0105, wszystko dla niej po\u015bwi\u0119ca, nic poza ni\u0105 nie widzi, got\u00f3w dla niej odda\u0107 \u017cycie w\u0142asne i cudze (na\u00a0og\u00f3\u0142 \u0142atwiej cudze). Podobnie jak wspomniana bakteria, zatraca on sw\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107; jego my\u015bli, uczucia, czyny przestaj\u0105 by\u0107 wyrazem jego w\u0142asnej osobowo\u015bci, a staj\u0105 si\u0119 odbiciem struktury przyj\u0119tej z zewn\u0105trz. Ludzie ow\u0142adni\u0119ci t\u0105 sam\u0105 ide\u0105 staj\u0105 si\u0119 do siebie bli\u017aniaczo podobni; zr\u00f3\u017cnicowanie spo\u0142ecze\u0144stwa maleje, wzrasta natomiast jego efektywno\u015b\u0107, w tym sensie, \u017ce\u00a0wszyscy d\u0105\u017c\u0105 do tego samego celu, niczego poza nim nie widz\u0105c. Cz\u0142owiek, kt\u00f3ry nie ma znamienia tej samej idei, stoi wskutek tego na przeszkodzie jej realizacji, staje si\u0119 wrogiem, zawadzaj\u0105cym przedmiotem, kt\u00f3ry trzeba usun\u0105\u0107 z drogi. Wielko\u015b\u0107 idei \u2014 nie chodzi tu o jej donios\u0142o\u015b\u0107 obiektywn\u0105, ale subiektywn\u0105, tak jak j\u0105 odczuwaj\u0105 ow\u0142adni\u0119ci ni\u0105 \u2014 usprawiedliwia zasad\u0119: cel\u00a0u\u015bwi\u0119ca \u015brodki. Je\u015bli bowiem kto\u015b wszystko po\u015bwi\u0119ci\u0142 dla idei, to uwa\u017ca, i\u017c wok\u00f3\u0142 niego te\u017c wszystko dla idei po\u015bwi\u0119cone by\u0107 musi.<\/span><\/p>\n \u201eChaos”, \u201ezbieg sprzeczno\u015bci”, \u201ebezrozumny robak ziemny”, \u201ezlew niepewno\u015bci i b\u0142\u0119du”, daj\u0105c si\u0119 ow\u0142adn\u0105\u0107 jakiej\u015b idei, a wskutek tego trac\u0105c siebie, uzyskuje w zamian porz\u0105dek, jednolito\u015b\u0107, jasno\u015b\u0107 i pewno\u015b\u0107. Im wi\u0119ksze w cz\u0142owieku wewn\u0119trzne rozbicie, poczucie w\u0142asnej s\u0142abo\u015bci, niepewno\u015bci i l\u0119k, tym wi\u0119ksza t\u0119sknota za czym\u015b, co go z powrotem scali, da pewno\u015b\u0107 i wiar\u0119 w\u00a0siebie (w\u0142a\u015bciwie nie tyle w siebie, ile w ide\u0119, kt\u00f3ra w\u0142a\u015bnie \u201eja” zast\u0119puje). Wstr\u0119t do samego siebie zostaje skompensowany obrazem siebie jako bohatera-wyznawcy idei. Poczucie wi\u0119zi grupowej zwi\u0119ksza si\u0142\u0119 atrakcyjn\u0105 tego fikcyjnego modelu. Staje si\u0119 wobec alternatywy: by\u0107 takim jak inni lub nie by\u0107 wcale. Nie by\u0107 bowiem takim, jak nakazuje wyznaczona ideologia, r\u00f3wna si\u0119 postawieniu siebie w rz\u0119dzie jej wrog\u00f3w, a wi\u0119c skazaniu si\u0119 na zniszczenie. Mi\u0119dzy wyznawcami tej samej ideologii wytwarza si\u0119 swoiste wsp\u00f3\u0142zawodnictwo: nie by\u0107 gorszym od innych, gdy\u017c grozi to wy\u0142\u0105czeniem z grupy. Zale\u017cnie od charakteru ideologii mo\u017cna si\u0119 licytowa\u0107 w cnotach lub zbrodniach.<\/span><\/p><\/blockquote>\n Ow\u0142adni\u0119ci przez DNA wirusa ideologii, cudz\u0105 manipulacj\u0119, r\u00f3\u017cnego typu fobie, kompleksy czy uzale\u017cnienia (cho\u0107by l\u0119ku przed odrzuceniem, albo toksycznego zwi\u0105zku z osob\u0105, grup\u0105, organizacj\u0105 lub \u015bwiatopogl\u0105dem) \u2014 tracimy w\u0142asn\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107. Nasze rytmy zmieniaj\u0105 si\u0119 w ca\u0142kowicie obce, lecz my uznajemy je za swoje. Tym samym wewn\u0119trzna harmonia naszych wszystkich rytm\u00f3w traci swoje pierwotna powi\u0105zania. Partytura naszego \u017cycia nie zgadza si\u0119 ze s\u0142yszanymi d\u017awi\u0119kami. Stajemy si\u0119 symfoni\u0105, w kt\u00f3r\u0105 wkrad\u0142y si\u0119 \u0142omot m\u0142ot\u00f3w pneumatycznych i zgrzytanie styropianu po szybie…<\/p>\n S\u0105 zwolennicy my\u015bli, \u017ce i rozwijanie si\u0119 nowotwor\u00f3w w naszych ludzkich cia\u0142ach wi\u0105\u017ce si\u0119 z utrat\u0105 wewn\u0119trznej harmonii.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" \u017byjemy wpl\u0105tani w nieustaj\u0105ce rytmy. Mo\u017cna przez nie przej\u015b\u0107 bez jakiegokolwiek zastanowienia, bo cz\u0142owiek nie zastanawia si\u0119 nad tym, co si\u0119 dzieje „tak po prostu”. Potoczno\u015b\u0107 bywa niezauwa\u017calna. Tymczasem w \u015bwiadomym uczestnictwie w sztuce przetrwania nie powinni\u015bmy owych rytm\u00f3w przegapi\u0107. … Czytaj dalej
\n