Las jest zaj\u0119ty sob\u0105.
\nTo lepsze powiedzenie, ni\u017c to, \u017ce las \u017cyje. Cz\u0142owiek tak\u017ce jest zaj\u0119ty sob\u0105. I to r\u00f3wnie\u017c jest lepsze okre\u015blenie. Cz\u0142owiek zbli\u017caj\u0105cy si\u0119 do lasu wie, \u017ce\u00a0przed nim jest las. Jest zaj\u0119ty swoim marszem ku \u015bcianie drzew, a potem wchodzeniem mi\u0119dzy nie. A potem zajmuje si\u0119 swoim byciem w lesie\u2026 S\u0105\u00a0to\u00a0zazwyczaj poszukiwania smacznych owoc\u00f3w malin lub czarnych jag\u00f3d. Albo grzyb\u00f3w. Pojawia si\u0119 te\u017c ciekawo\u015b\u0107, czy zobaczy si\u0119 sarn\u0119, albo\u00a0czy\u00a0uda si\u0119 umkn\u0105\u0107 przed dzikiem, gdyby\u2026 Tak mija czas i cz\u0142owiek wraca do domu. To si\u0119 nazywa \u201eby\u0142em w lesie dzisiaj\u201d.<\/p>\n
Ludzie mieszkaj\u0105cy tu\u017c obok lasu tak nie m\u00f3wi\u0105. Mieszczuch nie uruchamia m\u00f3zgu oraz narz\u0105d\u00f3w mowy, ani nie skupia na sobie \u017cadnej uwagi tylko po to, by wypowiedzie\u0107 zdanie: \u201eBy\u0142em dzi\u015b w \u0142azience\u2026\u201d Do lasu chodzi rzadko. Je\u015bli wychowa\u0142 si\u0119 na wsi \u2014\u00a0nieco cz\u0119\u015bciej, bo brakuje mu smaku grzyb\u00f3w w potrawach i woli liczy\u0107 na swoje zbiory, ni\u017cby mia\u0142 za co\u015b takiego p\u0142aci\u0107. Wchodzi do lasu, bierze to, po co przyszed\u0142, i wraca do domu. Oboj\u0119tnie.<\/p>\n Nie obci\u0105\u017cam nikogo bezmy\u015blno\u015bci\u0105, brakiem emocjonalno\u015bci czy oboj\u0119tnym stosunkiem do lasu. Bo las jest zaj\u0119ty sob\u0105. Nie robi niczego \u201epod nas\u201d, nie\u00a0podlizuje si\u0119, ani nie \u0142asi\u2026 Ale swoje wie. To nie jest jedynie porzekad\u0142o: nie by\u0142o nas, by\u0142 las. Cz\u0142owiek mierzy wszystko ludzk\u0105 miar\u0105, napina swoje mi\u0119\u015bnie albo ogl\u0105da swoj\u0105 g\u0142adziutk\u0105 sk\u00f3r\u0119 w lustrze, ca\u0142y pe\u0142en zachwytu, a tymczasem\u2026 pokonuj\u0105 go ma\u0142e, niezauwa\u017cane i pogardzane bakterie.<\/p>\n Las swoje wie. Jemu jest wszystko jedno, \u017ce cz\u0142owiek we\u0144 wkroczy\u0142. Tylko dla niekt\u00f3rych las otwiera swoj\u0105 dusz\u0119, i te\u017c nie do ko\u0144ca. Bo z lasem trzeba si\u0119 przespa\u0107. Nie nie\u2026 wy tylko jedno macie w g\u0142owie. Kiedy do lasu wchodzi ten, kt\u00f3ry czuje, las sam mu uchyla swej ko\u0142dry. I ten kto\u015b wie na pewno, \u017ce b\u0119dzie tu spa\u0142. Las daje mu wszystko, czego b\u0119dzie potrzebowa\u0142: mi\u0119kkie mchy jako pos\u0142anie, materia\u0142 na zbudowanie zadaszenia, susz na opa\u0142. Powoli wygasza \u015bwiat\u0142a i wycisza wn\u0119trze.<\/p>\n P\u00f3ki pali si\u0119 ogie\u0144, jeste\u015bmy spokojni. Za plecami \u2014\u00a0i wok\u00f3\u0142 nas \u2014\u00a0zag\u0119szcza si\u0119 czer\u0144. Wiemy, \u017ce w niej co\u015b siedzi, co\u015b nas obserwuje, mo\u017ce si\u0119 skrada\u2026 Ale ogie\u0144, w\u0142a\u015bnie ogie\u0144 nas chroni. Sam las obawia si\u0119 ognia. Chocia\u017c\u2026 wpuszczaj\u0105c nas da\u0142 nam chyba do zrozumienia, \u017ce nam ufa. Nie\u00a0zrobi nam chyba g\u0142upiego dowcipu. Tymczasem szum ognia, trzaskanie ga\u0142\u0105zek i wystrzeliwanie iskierek dodaje nam otuchy. I tak pojawia si\u0119 konieczno\u015b\u0107, aby przynie\u015b\u0107 jeszcze troch\u0119 drewna. Odchodzimy od centrum \u015bwiat\u0142a i ciep\u0142a, i z ka\u017cdym krokiem czujemy, \u017ce im dalej od niego, tym\u00a0bardziej \u201einaczej\u201d \u2014\u00a0ale wzrok przyzwyczaja si\u0119 do ciemno\u015bci, w nozdrza (i\u00a0pod powieki) nie wciska si\u0119 natr\u0119tny dym. Jeste\u015bmy w ca\u0142kiem nowym \u015bwiecie!<\/p>\n W \u017cadnym przypadku nie przypominajcie sobie \u017cadnych horror\u00f3w. Ja to kiedy\u015b zrobi\u0142em (cho\u0107 odgania\u0142em te my\u015bli) i mimo, \u017ce specjalnie ich nie\u00a0lubi\u0142em i nie ogl\u0105da\u0142em, one zrobi\u0142y swoje. Wiem, \u017ce nie czytacie tego b\u0119d\u0105c noc\u0105 w lesie, zatem nie robi\u0119 teraz niespodziewanego zamieszania. Bo\u00a0to,\u00a0co\u00a0mo\u017ce nas najbardziej skrzywdzi\u0107 noc\u0105 w lesie \u2014\u00a0siedzi w naszych g\u0142owach. I lepiej tego nie zaprasza\u0107 do rozmowy\u2026<\/p>\n Kiedy nasze uszy doznaj\u0105 tego wra\u017cenia, \u017ce nie jeste\u015bmy tu sami \u2014\u00a0nam to ju\u017c wystarcza. Jak to dobrze, \u017ce od razu przypomina nam si\u0119, \u017ce lasowi trzeba wierzy\u0107, bo on nie ma z\u0142ych zamiar\u00f3w. Mo\u017cemy wci\u0105gn\u0105\u0107 powietrze i\u00a0pomy\u015ble\u0107, \u017ce ten je\u017c w ciemno\u015bciach r\u00f3wnie\u017c zamar\u0142 w bezruchu czuj\u0105c nasz\u0105 blisko\u015b\u0107. Odzywaj\u0105cy si\u0119 puszczyk potwierdza, \u017ce wszystko w porz\u0105dku \u2014\u00a0jest i czuwa.<\/p>\n Za to rano\u2026 Rano czujemy wyra\u017anie, \u017ce to jeszcze nie pora na wstawanie, ale ptaki o tym nie wiedz\u0105. Splataj\u0105 swe g\u0142osy w co\u015b, co zapewne nazwaliby\u015bmy symfoni\u0105 natury, ale my wiemy, \u017ce jest to g\u0119sta i s\u0142odka konfitura, a\u00a0my jeste\u015bmy zanurzon\u0105 w niej truskawk\u0105 (niekt\u00f3rzy wol\u0105 \u2014\u00a0wisienk\u0105), i\u00a0\u017ce\u00a0te wszystkie pienia, wibracje i\u00a0\u0142askotania otaczaj\u0105 nas z lewej, z prawej, zewsz\u0105d\u2026 s\u0105 nawet w nas, w \u015brodku\u2026 I wtedy naprawd\u0119 szybko musimy pobiec w bok, aby nie dozna\u0107 nadmiaru wilgoci\u2026!<\/p>\n Dok\u0105d biegnie ta napisana sarna przez napisany las?<\/span><\/em> Wis\u0142awa Szymborska<\/span><\/p>\n Ujrza\u0142em \u017cycie i poczu\u0142em Moje cia\u0142o jest mi pos\u0142uszne<\/em><\/span> Kiedy ta\u0144cz\u0119 to wiem<\/em><\/span> Wtedy niepok\u00f3j ulata<\/em><\/span> Wis\u0142awie\u2026<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" \u015awiat bywa wa\u017cony. I mierzony. Kto\u015b potrafi wzi\u0105\u0107 go pod lup\u0119 i \u015bledzi\u0107 jego przejawy \u017cycia. Potem powstaj\u0105 zapiski pe\u0142ne m\u0105dro\u015bci. A poeta powiedzia\u0142 przecie\u017c, \u017ce s\u0105 takie rzeczy, co przemawiaj\u0105 mocniej ni\u017c oko m\u0119drca, i jego powi\u0119kszaj\u0105ce szkie\u0142ko… Ja … Czytaj dalej ![\"DSC04827\"](\"http:\/\/www.survival.edu.pl\/wp-content\/uploads\/DSC04827.jpg\")
<\/a><\/p>\n
\n
\nCzy z napisanej wody pi\u0107,<\/span><\/em>
\nkt\u00f3ra jej pyszczek odbije jak kalka?<\/span><\/em>
\nDlaczego \u0142eb podnosi, czy co\u015b s\u0142yszy?<\/span><\/em>
\nNa po\u017cyczonych z prawdy czterech n\u00f3\u017ckach wsparta<\/span><\/em>
\nspod moich palc\u00f3w uchem strzy\u017ce,<\/span><\/em>
\nCisza \u2014\u00a0ten wyraz te\u017c szele\u015bci po papierze<\/span><\/em>
\ni rozgarnia<\/span><\/em>
\nspowodowane s\u0142owem \u201elas” ga\u0142\u0119zie,<\/span><\/em>
\nNad bia\u0142\u0105 kartk\u0119 czaj\u0119 si\u0119 do skoku<\/span><\/em>
\nlitery, kt\u00f3re mog\u0119 u\u0142o\u017cy\u0107 si\u0119 \u017ale,<\/span><\/em>
\nzdania osaczaj\u0105ce,<\/span><\/em>
\nprzed kt\u00f3rymi nie b\u0119dzie ratunku.<\/span><\/em>
\nJest w kropli atramentu spory zapas<\/span><\/em>
\nmy\u015bliwych z przymru\u017conym okiem,<\/span><\/em>
\ngotowych zbiec po stromym pi\u00f3rze w d\u00f3\u0142,<\/span><\/em>
\notoczy\u0107 sarn\u0119, z\u0142o\u017cy\u0107 si\u0119 do strza\u0142u,<\/span><\/em>
\nZapominaj\u0105, \u017ce tu nie jest \u017cycie.<\/span><\/em>
\nInne, czarno na bia\u0142ym, panuj\u0119 tu prawa,<\/span><\/em>
\nOkamgnienie trwa\u0107 b\u0119dzie tak d\u0142ugo, jak zechc\u0119,<\/span><\/em>
\npozwoli si\u0119 podzieli\u0107 na ma\u0142e wieczno\u015bci<\/span><\/em>
\npe\u0142ne wstrzymanych w locie kul,<\/span><\/em>
\nNa zawsze, je\u015bli ka\u017c\u0119, nic si\u0119 tu nie stanie.<\/span><\/em>
\nBez mojej woli nawet li\u015b\u0107 nie spadnie<\/span><\/em>
\nani \u017ad\u017ab\u0142o si\u0119 nie ugnie pod kropk\u0119 kopytka,<\/span><\/em>
\nJest wi\u0119c taki \u015bwiat,<\/span><\/em>
\nnad kt\u00f3rym los sprawuj\u0119 niezale\u017cny?<\/span><\/em>
\nCzas, kt\u00f3ry wi\u0119\u017c\u0119 \u0142a\u0144cuchami znak\u00f3w?<\/span><\/em>
\nIstnienie na m\u00f3j rozkaz nieustanne?<\/span><\/em>
\nRado\u015b\u0107 pisania,<\/span><\/em>
\nMo\u017cno\u015b\u0107 utrwalania,<\/span><\/em>
\nZemsta r\u0119ki \u015bmiertelnej.<\/span><\/em><\/p>\n
\n
\n<\/em>faluj\u0105ce powietrze
\n<\/em> i ciep\u0142o na mojej sk\u00f3rze<\/em><\/span>
\n A wtedy urodzi\u0142em pie\u015b\u0144<\/em><\/span>
\n kt\u00f3rej cia\u0142o musia\u0142o pos\u0142ucha\u0107<\/em><\/span><\/p>\n
\n Nie pobiegnie donik\u0105d samo<\/em><\/span>
\n Nie pogniecie mozo\u0142u mr\u00f3wek<\/em><\/span>
\n Ani nie wyp\u0142oszy z ukrycia kosa<\/em><\/span>
\n bo niby pie\u015b\u0144 jego sk\u0142adniejsza<\/em><\/span><\/p>\n
\n \u017ce to \u015bwiat wiruje po nutach<\/em><\/span>
\n z jednej na drug\u0105 skacz\u0105c<\/em><\/span>
\n I wtedy dopiero wiem<\/em><\/span>
\n \u017ce umykamy losowi<\/em><\/span><\/p>\n
\n bo my\u015bl mi jedna wt\u00f3ruje<\/em><\/span>
\n \u017ce kto\u015b losowi przeszkodzi<\/em><\/span>
\n kiedy ja \u015bpiewa\u0107 przestan\u0119<\/em><\/span>
\n A to mi ca\u0142kowicie wystarcza<\/em><\/span>
\n Dlatego \u015bpiewam\u2026<\/em><\/span><\/p>\n